جنبش هیپی مركز خود را در محله ي هايت اشبوري در سانفرانسيسكو پيدا كرد.  در سال 1965 ده ها هزارهیپی  به سمت محله ي هايت اشبوري در سانفرانسيسكو و محله اي در شرق  نيويورك  كه به شدت تحت تاثير ادبيات نسل  بيت از طريق آلن گينزبرگ و جك كرواک از پيشگامان اين جنبش قرار داشتند سرازير شدند. سرازير شدن جوانان از سراسر آمريكا به هايت اشبوري با ميني بوس ها و ماشين هاي نقاشي شده و موتورسيكلت ها به صورت مجاني و يا با پاي پياده صورت مي گرفت. آنها با خودشان بوي پات چولي ( برگ سبزي كه از آن عطر يا مايع خوشبو تهيه مي شود ) و مشك و موسيقي راك را به خانه هاي قديمي اين محله آوردند كه حالا تبديل به خانه هاي دسته جمعي شده بود.  

 در سال 1966 بين 30 تا 50 هزار هیپی در سانفرانسيسكو حدس زده مي شد. از اين تعداد تقريبا 15 هزار نفر در محله ي شرق نيويورك زندگي مي كردند. اين تعداد در سال 1967 به بالاتر از 500000 نفر رسيد. حدود 8% هيپي هاي سانفرانسيسكو از طبقات بالاي جامعه بودند 17% از طبقات كمي پايين تر از متوسط 18% زير طبقه ي متوسط و 8% پايين ترين طبقات اجتماعي. 14% هیپی ها سياه پوست بودند كه تقريبا نصف اين در صد را زنان و دختران سياه پوست تشكيل مي دادند.

از آنجایی که خیلی از جوانان هیپی از دیگر نقاط آمریکا به هایت اشبوری آمده بودند ضرورت داشت که برای محل زندگی و خورد و خوراک و دیگر احتاجات آنها فکری شود. مسئولیت و ابتکار این کار را یک گروه هیپی به عهده گرفت که خودشان را "دي گر" مي ناميدند. اين نام برگرفته از گروه آنارشيستي * بود كه در قرن ۱۷ ميلادي در انگلستان در مراكز روستايي زمين هاي باير را تصاحب كرده و شروع به ساختن آنها مي كردند. شعار انها اين بود: زمين به كساني تعلق دارد كه به آن احتياج دارند. گروه هيپي هاي دي گر غذاي روزانه ي مجاني را سازماندهي كردند. آنها بعدا مزارعي را براي توليد مواد غذايي به وجود آوردند و كمون هاي توليد مواد غذايي را تشكيل دادند و با اين كار اين فلسفه را ترويج مي كردند كه: اين جنبش بايد خودكفا باشد. علاوه بر اين آنها زندگي اجتماعي را در هايت اشبوري از طريق راه اندازي جشن ها و نمايش هاي خياباني سرگرم كننده سازماندهي مي كردند. گروه هيپي دي گر يك فروشگاه هم راه اندازي كرد كه همه ي اجناس آن مجاني در اختيار هيپي ها قرار مي گرفت.به زودي در نيويورك و ديگر شهرهاي آمريكا فروشگاههاي مجاني به وجود آمد. اولين فروشگاه دي گر در اروپا در آمستردام توسط "پرنس هندريك كاد" باز شد و ديگر موسسات از قبيل كلينيك مجاني نيز در هايدلبرگ آلمان راه اندازي شدند. "پيتر برگ" از موسسان گروه دي گر بر اين باور بود كه انسان بايد آزاد زندگي كند و به اندازه ي احتياجاتش توليد نمايد.

 * آنارشیسم نظریه ی سیاسی است که اصل قدرت سیاسی را رد کرده و تاکید می کند که نظم اجتماعی بدون چنین قدرتی ممکن و مطلوب است. آنارشیسم عناصر اصلی دولت مدرن را مورد انتقاد قرار داده و ضرورت وجودی شان را انکار می کند. آنارشیسم طرفدار جامعه ی طبیعی است جامعه ی طبیعی جامعه ای است که نظم آن از طریق فعالیت افراد و گروه هایی که به طور داوطلبانه تشکیل می شوند برقرار می گردد.  ـ تاريخ عقايد سياسي

قسمت ۵

در پایان سال ۱۹۶۷ جنبش هیپی ها به شکلی دچار رخوت می گردد. این رخوت و عدم تحرک به خاطر تبلیغات سازمان یافته ی شبکه ی مطبوعاتی و رسانه ای آمریکا علیه هیپی ها است که طی آن هیپی شدن و بودن را خطزناک دانسته و مردم را علیه آنها به شدت تحریک می کنند. پلیس ها تاکسی رانان و جنایت کاران و خلاف کاران اجتماعی به شکار هیپی ها می پردازند. دختران و زنان هیپی مورد تجاوز قرار گرفته و گاها به شکل وحشیانه ای به قتل می رسند. وسائل ارتباط جمعی با خوشحالی بسیار از وضعیت به وجود آمده پایان کار هیپی ها را اعلام و تبلیغ می کنند. ولی عمر این زمستان کوتاه است در ۱۸/۲/۱۹۶۸ هیپی ها در محله ی هایت اشبوری اولین جنگ یا زدو خورد خیابانی خود را با پلیس های ویژه ی شورش آغاز می کنند. در اروپا در کشورهایی مانند آلمان و فرانسه هیپی ها با نام های " هیپیس گام لر " و " هوچاس په " در زوریخ و " پرووس " در آمستردام خیلی پیش از اینها رادیکال شده بودند ...

قسمت ۶

در ۱۹۶۷ گروهی از هیپی ها به نام " یپ " تشکیل می شود. تشکیل این گروه مورد حمایت هنرمندان و  موسیقی دانان و نویسندگان مانند آلنگینزبرگ ، آرلو گوتری ، آبی هوفمن ، جری روبین ، تیموتی لی و خیلی های دیگر قرار می گیرد. در ۱۹۶۸/۳/۲۱ جری روبین در صدای دهکده نوشت : " انقلاب همیشه هست ما فقط باید آن را ببینیم و تجربه کنیم ". ازگروه "یپ"  " یپیس" ها ناشی شدند ، اما چیزی که در رابطه با گروه "یپ" مشخص بود این بود که "یپ" یک حزب سیاسی نبود در این گروه هر کس برای خودش رهبر محسوب می شد و هیچکس کارمند سیاسی - تشکیلاتی محسوب نمی شد. جری روبین می نویسد : " چپ ها شعار می دهند کار برای همه ، ما شعار می دهیم بیکاری برای همه ".

"یپیس" در حقیقت حاصل تلاش دو گرایش موجود در جنبش هیپی ها بود که طزفداران سیاستمنطقی را با طرفداران گرایش هنری - فرهنگی به هم مرتبط می ساخت . جری روبین این مسئله را این طور بیان می کند : "هیپی ها در ما علاقه به سیاست را می بینند و مت علاقه به سیاست رادر هیپی ها. گردهمایی شجره ی هیپی ها در تابستان ۱۹۶۷ در حقیقت یک تلاش برای مرتبط ساختن هیپی های سانفرانسیسکو با فعالین سیاسی دانشجویی دانشگاه برکلی بود. ولی چیزی که در این گردهمایی به نمایش گذاشته شد وزنه ی سنگین گرایش فرهنگی بود. "